Metody terapii

Koncepcja PNF (Prorioceptive Neuromuscular Facilitation - torowanie nerwowo-mięśniowe)
PNF jest koncepcją, która posiada własną filozofię i zasady pracy z pacjentem. Celem terapii jest praca nad funkcją (aktywnością dnia codziennego), której chory potrzebuje. Siła mięśni, zakres ruchu - to, co jest ważne w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, jest tylko środkiem do uzyskania celu jakim jest funkcja, ale często zaniedbujemy to w naszej codziennej praktyce. Koncepcja PNF postrzega chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała na rzecz słabszych. Umożliwia to obudzenie i pełne wykorzystanie rezerw tkwiących w organizmie, motywuje do dalszej pracy, a co najważniejsze zapewnia bezbolesną terapię, bez traumatyzujących psychicznie i fizycznie doznań. Chory jest partnerem fizjoterapeuty i to on określa zakres i granice działania. To on ustala cele terapii. Terapeuta ma w tym wypadku przyjmuje rolę doradcy. Dzięki takiemu podejściu chory nawet z dużą dysfunkcją zachowuje dobrą motywację i jest pozytywnie nastawiony do współpracy z terapeutą.


Terapia Manualna – szkoła niemiecka
Polega na: diagnozowaniu i leczeniu zaburzeń strukturalnych w obrębie narządu ruchu (stawów, mięśni, nerwów). Posiada rozbudowany schemat badania różnicującego, terapeuta za pomocą szczegółowego wywiadu i badania polegającego na wykonaniu testów prowokacyjnych jest w stanie odnaleźć zaburzone struktury, stwierdzić stopień ich uszkodzenia oraz przeanalizować mechanikę pojawienia się dolegliwości. Dzięki temu potrafi postawić hipotezę zaburzenia strukturalnego u pacjenta. Najczęściej przyczyną dolegliwości jest dysproporcja pomiędzy możliwościami tkanki do przyjmowania obciążenia, a jej rzeczywistym obciążaniem.
Terapia polega na wyrównaniu dysproporcji i przywracaniu fizjologicznej "homeostazy" pomiędzy stawami, mięśniami i strukturami nerwowymi. Techniki lecznicze to między innymi: mobilizacji stawów, neuromobilizacje struktur nerwowych, leczenie tkanek miękkich (tj. mięśni, więzadeł, ścięgien), a także medyczny trening funkcjonalny.


NDT Bobath terapia dla dorosłych i dzieci
Jedna z wiodących metod neurokinezjologicznych stworzonych dla niemowląt, dzieci oraz dorosłych z problemami rozwojowymi lub uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego. Istotą jest szczegółowa analiza problemu pacjenta z uwzględnieniem ograniczeń ruchowych, zmysłowych oraz percepcyjnych, na bazie której budowany jest indywidualny plan terapii. Usprawnianie według metody Bobath ma pomóc choremu we wszechstronnym rozwoju tak, aby mógł uzyskać niezależność w życiu i wykorzystać swe możliwości na tyle, na ile pozwala istniejące uszkodzenie Ośrodkowego Układu Nerwowego (OUN). Metoda ta kieruje się następującymi zasadami: Normalizacja napięcia mięśni ( obniżanie napięcia wzmożonego i podwyższanie obniżonego)
Hamowanie nieprawidłowych odruchów i ruchów
Wyzwalanie ruchów i kontrolowanie ich przebiegu wspomaganiami z punktów kluczowych
Utrzymywanie pełnej ruchomości w stawach
Wyrabianie kontroli postawy i najbardziej jak to jest możliwe zbliżonych do prawidłowych reakcji ruchowych, a dopiero w tej formie ich automatyzacji
Wykorzystanie zdobytych umiejętności ruchowych w codziennych czynnościach


Kinesiology taping
Kinesiology Taping to metoda, która pozwala na osiąganie doskonałych rezultatów terapeutycznych przez działanie sensoryczne plastra kinesiology tape. Jest to możliwe dzięki zjawisku samoleczenia organizmu, częściej określanym jako kompensacja, która samoistna w efekcie jest patologiczna, natomiast kierowana prowadzi do przywrócenia  i zachowania prawidłowej funkcji.
Aplikacje plastra nie mają w większości zastosowań charakteru korekcji mechanicznej, lecz działanie sensoryczne poprawiające funkcjonowanie lokalne lub wpływanie na dysfunkcje znajdujące się poza obszarem objawu (np. bólu).